Met Vallen en Opstaan… Ontdek je jezelf!

  • MET VALLEN EN OPSTAAN:
  • Met vallen en opstaan leer je lopen.
  • Met vallen en opstaan leer je hoe het leven in elkaar zit.
  • Met vallen en opstaan leer je door te zetten.

Je leert grenzen zoeken en verkennen. Je gaat op zoek naar je eigen leven. Langzaam maak je je los van je verleden en van zaken die er niet meer toe doen. Je kunt nog wel vallen maar je staat ook weer op. Je leert hoe je overeind blijft, en op een dag sta je er gewoon. Je hebt stabiliteit gevonden en je staat goed in het leven. Kortom, met vallen en opstaan ontdek je je ware zelf!

Vandaag is het 10/10 en meestal op dit soort dagen, waar de 0 voor mij symbool staat als ‘de cirkel is rond’, dan overzie ik mijn eigen leven. Vandaag mocht ik even met een lach om mijn mond terugblikken op de letterlijke ‘vallen en opstaan momenten’ in mijn leven.

Opgegroeid in Amsterdam was ik als jonge puber van 12 jaar klaar om naar het voortgezet onderwijs te gaan. Vanuit Amsterdam-Noord, door het centrum op de fiets naar Zuid. Voor veel mensen een uitdaging, maar voor een ‘straatschoffie’ is het appeltje-eitje… Althans???

Er zaten van die heerlijke gênante momenten in, waar ik je graag meer over vertel: Wanneer het regende dan wilde je natuurlijk niet met een paraplu op de fiets, want dat stom. En een regenpak? …Nee!!! Dat was al helemaal te gek voor woorden. “ze zien me aankomen op school met zo’n belachelijk pak”.

Nee, deze 12-jarige puber wist het veel beter; Dus als het regende, dan ging je gewoon keihard achter de tram aan fietsen. Zo’n tram is groot, het rijdt in het midden van de weg, dus jij ook. Je kunt erachter schuilen en zelfs bij regen vangt de tram het meeste water!

Op zich een goed idee, tot die ene dag:  Kleine John fietste achter de tram, echter de hoofdrijbaan was open gebroken! Ofwel, er was een grote kuil, waar de rails wel waren blijven liggen, maar verder niets… De tram zoefde met gemak over de 2 geleiders (rails), maar John belandde met fiets en al in een diepe opengebroken kuil.

Jee, wat was dat schrikken. Dat gaan we dus nooit meer doen, beloofde ik mezelf.

En dan komt er weer zo’n met regen en je weet, ik ga niet meer achter die tram aan fietsen. Nee, ik ga wel in volle vaart achter de stadsbussen aan, want die vangen ook veel regen, dan zit ik goed beschut. Het voordeel is dat de stadsbus altijd op dichte straten rijdt, dus ik zou niet meer in een kuil belanden.

Helaas had kleine John er niet bij nagedacht dat waar de bus rijdt, daar rijdt ook het andere verkeer, dus die bus moest weleens remmen! Totdat de bus inderdaad vanuit zon 40 km/u in een fractie van 2 seconden een noodstop maakte en vol in de remmen stond: Kaboem! …daar waren de remmen van mijn fiets niet op voorbereid.

Dus ja, als je daar vandaag dan aan terug denkt: Wat heb ik dan onnozele dingen gedaan, maar wat heb ik er veel van geleerd! Nooit las ik een boek, nooit lette ik op wat de docenten vertelden in de klas. Ik koos ervoor om zelf te leren… Met vallen en opstaan!

10-10-17: Ik ben nu 54 en leer nog elke dag… ik ben dankbaar dat ik alle lessen zelf heb aanvaard en dankbaar dat het mij heeft gebracht waar ik nu ben! Dankbaar dat ik elke dag als nieuw geschenk mag beleven, dat ik gezond, gelukkig en vreedzaam ben, dat ik mag zijn zoals ik ben en in liefde en harmonie mag delen met mijn omgeving.

Ik dank tevens de oude vrienden en vage kennissen die in mijn leven zijn gekomen en gegaan om wat ik was of wat ik bezat, want dankzij jullie heb ik geleerd wat echte rijkdom is. Een woord van dank voor alle mensen die ooit mijn vertrouwen hebben beschaamd of over de grenzen van mijn gevoel zijn gegaan, omdat ik door hen heb geleerd om duidelijk mijn eigen grenzen aan te geven.

Het lijkt erop dat we van elke situatie iets kunnen leren als we ons zelf kunnen zien als studenten. Als we open en ontvankelijk zijn, dienstbaar en bescheiden en onszelf toestaan om de wereld te zien zonder onze eigen overtuigingen, oordelen en dogma’s, dan kunnen we zoveel schoonheid ervaren, zoals er ligt in elk moment.

Ik ben daarom nog dagelijks dankbaar voor alle afwijzingen in mijn leven, dankbaar voor alle mensen die ooit “nee” tegen mij zeiden; want dankzij hen mocht ik leren om het helemaal zelf te doen, ontdekkend dat er iets in onszelf is dat groter en sterker is dan ieder obstakel op je levenspad.

Eerst mag je jezelf vinden om te weten waarin je kunt geloven, heb je jezelf eenmaal gevonden en je gelooft er in dan is je leven een stuk makkelijker, gelukkiger, liefdevoller en compleet! Je kunt letterlijk de wereld aan! …al is het soms nog steeds met “Vallen en Opstaan”.

John Jagadiël Breukels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *